Heythuysen - 27 juli 2026 - Zomer! Wat ga je doen, een verre vakantie boeken of blijf je dicht bij huis? Bruin worden, insmeren, onder een parasol vertoeven, pootjes in het water. Tegenwoordig hoef je niet naar Spanje, Turkije, Italië, Griekenland of een willekeurig zonovergoten eiland voor de Afrikaanse kust of de Kaapverdische Eilanden. Nee joh, thuis of in eigen omgeving, je spaart je zo honderden, wat zeg ik; een rug, doezoe, kop of 1 K.
Tel daar de benzineprijs, eventuele kosten om je stalen ros gedurende de vakantie te parkeren, een vliegticket, vliegbelasting (in mijn oogjes pure onnozeligheid), luchthavenbelasting (puur gebakken lucht) en nog zo'n kostenpost waarvan je de haren uit je hoofd trekt: boekings- en betalingskosten bij op. Je moest eigenlijk zelf uitbetaald worden of korting krijgen voor een boeking, want dankzij de vakantiegangers verdienen zij hun brood. Hoe kan zo'n bedrijf anders überhaupt nog bestaan? Ben wellicht de enige die er zo over denkt.
Volgens mij was het mei 2023 toen ik het artikel schreef over het Ronald McDonald Huis in Maastricht en Kindervallei in Valkenburg met al hun topvrijwilligers. Toen wij daar verbleven, hebben mijn vrouwtje en ik daar wat rondgelopen. Ziel onder de arm, veertig keer per uur op je horloge kijken van: kan ik al terug naar onze zoon, die daar aan het revalideren was na een zwaar verkeersongeval.
Het leek ons een mooie vakantiebestemming om eens in de buurt een tiny house te huren om de omgeving te bekijken met een andere "zonnige" bril op. In Berg en Terblijt vonden we op een park zo'n huisje, dus direct boeken.
De meiden (onze twee Finnen), de wandelschoentjes, korte broek, je kent het wel, alles mee. Na aankomst op het gemakke gekeken naar een mooie wandelroute. Ons oog viel eigenlijk direct op een wandeling die wij al eerder gedaan hadden. Dus..... aanvallen. Na een poosje wandelen begonnen we ons samen toch wel af te vragen of we "dit" en "dat" de vorige keer ook gezien hadden. Over het hoofd gezien? Nah.... nee. Wat ons gedurende de daaropvolgende wandelingen door de prachtige Zuid-Limburgse natuur opviel, was dat we nu konden genieten van hele kleine dingetjes waar we "toen" niet aan toe kwamen. Onze hersenen namen het niet in zich op. Ze zaten vol met andere gedachten. Nee, nu zagen we ineens mannetjesvaren – Dryopteris filix-mas, duizendblad – Achillea millefolium, gewone agrimonie – Agrimonia eupatoria, Gelderse roos – Viburnum opulus en het voor onze honden oergevaarlijke grasaartje - Hordeum murinum (deze aar kan in de huid kruipen en je hoge dierenartskosten bezorgen, naast pijnlijke ontstekingen voor je trouwe viervoeter). Naast de Molentak van de Geulhemmer Molen troffen we de zwanenbloem – Butomus umbellatus en zelfs de Japanse duizendknoop – Fallopia japonica aan.
Maar waar de meeste aandacht naar uitging, was wel het gefladder. Normaal zie je ze vliegen; hier maken wij geen vreugdesprongetje voor: de kleine vos – Aglais urticae en de citroenvlinder (citroentje) – Gonepteryx rhamni. Bergafwaarts kwamen we al vrij snel de aangebrande spanner – Ligdia adustata tegen, deze lag gewoon voor “dood” op het wandelpad.
Toen we in de buurt kwamen van de grot aan de Bemelerberg sloeg onze rikketik even over. In eerste instantie dachten we: "Pfff, koolwitje." Maar toen we nog eens goed keken, bleek dit voor ons het spectaculaire boswitje – Leptidea sinapis en diezelfde dag kwam vrouwlief niet meer van haar plaats af. Ze stond tussen en voor een klimop, telefoon in de aanslag, een boomblauwtje – Celastrina argiolus te fotograferen. Dan begin je zelf ook op alle kleine blauwe fladderende vriendjes te letten en kom je tot de conclusie dat er een scala aan blauw in een bos voorkomt. Dwergblauwtjes – Cupido minimus en klaverblauwtjes – Cyaniris semiargus om de gevonden weelde nog maar eens dik te omcirkelen.
Tijdens al onze wandelingen bleek één plant ons te volgen. In het wit, roze en rood. Ik meende steeds dat het om een andere plant ging. Deze vakantie heb ik van vrouwlief geleerd dat er een kleurijke variant van de akkerwinde – Convolvulus arvensis bestaat; die ga ik mijn hele leven niet meer vergeten. Telkens hoorde ik haar roepen: "Ron, hoe heet deze plant ook alweer?"
Tot de volgende keer.
Ron
Ron Van Pol, voorzitter van Groen Hart Leudal, heeft sinds juni 2020 zijn eigen column bij DeltaLimburg.nl.
Kopfoto: © Foto en Film Leon van Lier / collage: © Ron Van Pol
